A gazyfikator biomasy to reaktor, który przekształca stały materiał organiczny, taki jak zrębki drzewne, łuski ryżowe lub odpady rolnicze, w palną mieszaninę gazów zwaną gazem generatorowym (lub gazem syntezowym) poprzez częściowe spalanie w środowisku o niskiej zawartości tlenu. Zamiast całkowicie spalić biomasę, generator gazu ogranicza dopływ tlenu do zgrubnego 20-40% zapotrzebowania na pełne spalanie , co powoduje rozkład materiału na tlenek węgla, wodór, metan i inne gazy, które można następnie spalić w silniku, turbinie lub palniku.
Ma to praktyczne znaczenie, ponieważ pozwala przemysłowi i obiektom wiejskim przekształcać odpady, które w przeciwnym razie zostałyby usunięte, takie jak pozostałości pożniwne lub odpady drzewne, w użyteczną energię cieplną lub elektryczną. Dobrze zaprojektowany gazogenerator pracujący na suchych zrębkach drzewnych może osiągnąć: wydajność zimnego gazu 70-85% , co oznacza, że większość pierwotnej zawartości energii biomasy nadaje się do wykorzystania w gazie wylotowym, a nie jest tracona w postaci ciepła podczas konwersji.
Wewnątrz generatora gazu biomasa przemieszcza się przez cztery odrębne strefy termochemiczne, opadając lub przechodząc przez reaktor. Zrozumienie tych etapów wyjaśnia, dlaczego wilgotność surowca i wielkość cząstek mają tak duże znaczenie dla ogólnej wydajności.
W temperaturze 100-200°C wilgoć uwięziona w biomasie odparowuje, zanim rozpocznie się jakikolwiek rozkład chemiczny. Surowiec o wilgotności powyżej 25% zmusza generator gazu do zużycia nieproporcjonalnej części ciepła na suszenie materiału, co zmniejsza użyteczną wydajność gazu.
W temperaturze 200-600°C wysuszona biomasa rozkłada się termicznie bez tlenu, uwalniając lotne gazy i pozostawiając zwęglenie. Na tym etapie powstaje większość związków smołowych, które później należy zagospodarować w systemie oczyszczania gazu.
Wtłaczane tu ograniczone powietrze spala część węgla drzewnego i substancji lotnych, generując temperaturę ok 1000-1200°C które napędzają endotermiczne reakcje redukcji zachodzące tuż poniżej.
W temperaturze 700–900°C dwutlenek węgla i para wodna reagują z pozostałym odbarwieniem, tworząc tlenek węgla i wodór – dwa gazy, które stanowią większość wartości paliwa gazu generatorowego.
Gazyfikatory klasyfikuje się przede wszystkim na podstawie wzajemnego przepływu powietrza i paliwa przez reaktor. Każdy projekt niesie ze sobą różne kompromisy w zakresie wydajności smoły, przydatności skali i tolerancji surowca.
| Typ gazyfikatora | Wyjście tar | Najlepsza skala |
|---|---|---|
| Prąd wstępny | Wysoka (10-150 g/Nm3) | Ogrzewanie bezpośrednie, duży przemysł |
| Przeciąg zstępujący | Niska (0,1-3 g/Nm3) | Mała i średnia energetyka |
| Przeciąg krzyżowy | Średni (1-3 g/Nm3) | Surowiec na węgiel drzewny na małą skalę |
| Złoże fluidalne | Średni (1-15 g/Nm3) | Duży przemysłowy, zmienny surowiec |
Do wytwarzania energii elektrycznej za pomocą silnika, Gazogeneratory z prądem zstępującym są najpowszechniej stosowaną konstrukcją ponieważ ich niska zawartość smoły zmniejsza obciążenie urządzeń do oczyszczania gazu i chroni elementy silnika przed zanieczyszczeniem.
Nie cała biomasa sprawdza się jednakowo w generatorze gazu. Zawartość wilgoci, zawartość popiołu i wartość opałowa wspólnie określają, ile użytecznego gazu wytworzy dany surowiec.
| Surowiec | Zawartość wilgoci | Wartość kaloryczna |
|---|---|---|
| Zrębki drzewne (suszone) | 10-20% | 15-18 MJ/kg |
| Łuska ryżowa | 8-12% | 13-15 MJ/kg |
| Bagassa z trzciny cukrowej | 15-25% | 14-16 MJ/kg |
| Skorupy kokosa | 8-15% | 18-20 MJ/kg |
Z praktycznej zasady, surowiec powinien być wysuszony poniżej poziomu Wilgotność 20%. przed wejściem do większości gazogeneratorów z prądem zstępującym, ponieważ bardziej wilgotny materiał obniża wartość opałową gazu i może całkowicie zgasić strefę spalania podczas pracy.
Gaz opuszczający generator gazu na biomasę jest mieszaniną składników palnych i obojętnych. Jego dokładny stosunek zależy od surowca i konstrukcji generatora gazu, ale typowa moc wyjściowa prądu zstępującego mieści się w dość stałym zakresie.
| Komponent | Typowy udział |
|---|---|
| Tlenek węgla (CO) | 17-22% |
| Wodór (H2) | 15-20% |
| Metan (CH4) | 1-3% |
| Dwutlenek węgla (CO2) | 10-15% |
| Azot (N2) | 45-50% |
Dzięki takiemu składowi gaz generatorowy ma wartość opałową w przybliżeniu 4,5-5,5 MJ/Nm3 , znacznie niższy niż w przypadku gazu ziemnego, ale wciąż wystarczający do uruchomienia silnika o zapłonie iskrowym, jeśli jest zasilany przy odpowiednim stosunku powietrza do paliwa, co zazwyczaj wymaga obniżenia parametrów znamionowych silników o 20–30% w porównaniu z ich znamionową mocą wyjściową gazu ziemnego.
Gaz generatorowy z gazogeneratora biomasy można wykorzystać na kilka różnych sposobów, w zależności od skali i końcowego celu instalacji.
Wśród nich rozproszone wytwarzanie energii w zakresie 100 kW–1 MW pozostaje najczęstszym zastosowaniem komercyjnym, szczególnie w obiektach takich jak młyny ryżu lub tartaki, które już wytwarzają na miejscu odpady z biomasy jako produkt uboczny.
Porównując systemy generatorów gazów lub dostawców, kilka wskaźników wskazuje, czy dany projekt będzie działał niezawodnie w rzeczywistych warunkach pracy, a nie tylko w idealnych warunkach laboratoryjnych.
Mierzy procent zawartości energii z biomasy, która trafia do schłodzonego, oczyszczonego gazu generatorowego. Dobrze zaprojektowane systemy downdraft osiągają zasięg 70-85% , podczas gdy jednostki słabo izolowane lub zbyt duże mogą spaść poniżej 60%.
Wyrażony w kg biomasy zużywanej na godzinę na metr kwadratowy przekroju reaktora, określa, jak zwarty może być generator gazu przy danej mocy wyjściowej, zwykle w zakresie 100-300 kg/h/m².
Wskazuje, jak daleko można zmniejszyć wydajność od wydajności szczytowej, zachowując stabilne zgazowanie, przy czym większość konstrukcji ze złożem stałym obsługuje a Stosunek ograniczenia 3:1 do 4:1 zanim jakość gazu ulegnie pogorszeniu.
Większość słabych wyników gazogeneratorów wynika z kilku powtarzających się problemów operacyjnych, z których każdy ma ugruntowane podejście łagodzące.
Zakłady, które pomijają odpowiedni pociąg do czyszczenia gazu, zgłaszają, że okresy międzyobsługowe silnika skracają się od typowych 4000–6000 godzin pracy do poniżej 1000 godzin , co czyni system czyszczenia jedną z inwestycji o najwyższej wartości w całej konfiguracji.
Koszt inwestycyjny kompletnego systemu zasilania zgazowaniem biomasy, obejmującego generator gazu, zespół oczyszczania gazu i zespół silnik-generator, zwykle waha się od 800–1500 dolarów za kW mocy zainstalowanej, przy czym mniejsze systemy wiążą się z wyższym kosztem na kW ze względu na stałe obciążenie sprzętu.
Koszty operacyjne są zdominowane przez obsługę i przygotowanie surowca, a nie sam surowiec, gdy biomasa odpadowa jest wykorzystywana na miejscu, ponieważ materiał może być faktycznie wolny podczas suszenia, rozdrabniania i transportu, co stanowi większość bieżących wydatków. W przypadku obiektów zastępujących generację oleju napędowego okresy zwrotu wynoszą: 2 do 4 lat są powszechnie zgłaszane, gdy koszty oleju napędowego przekraczają 0,80 dolara za litr i dostępny jest już stały strumień odpadów z biomasy.
Wybór odpowiedniego systemu zależy od dopasowania projektu i skali generatora gazu do dostępnego surowca i zamierzonego zastosowania końcowego, a nie od wyboru wyłącznie na podstawie wydajności.
Systemy zwymiarowane i odpowiednio dopasowane do charakterystyki surowca od samego początku stale osiągają lepsze wyniki niż systemy wybrane wyłącznie na podstawie wydajności, ponieważ wydajność generatora gazu jest znacznie bardziej wrażliwa na jakość paliwa niż większość innych technologii wytwarzania energii cieplnej.